ΤΗ κυρία Στερν του τίτλου είναι το παντρεμένο όνομα της Hannah Arendt, της πολιτικής θεωρίας που μνημονεύεται πολύ για την «κοινοτοπία του κακού» της διορατικότητας. Η Jenny Lyn Bader στήνει το έργο της όχι, όπως θα περίμενε κανείς, στην πρωσική κρατική βιβλιοθήκη, αλλά σε ένα αστυνομικό κελί όπου η Arendt έχει μεταφερθεί για ανάκριση λίγο μετά την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ.
Ο ναζιστικός μηχανισμός έχει επεκτείνει τις αρμοδιότητές του στα πολιτικά εγκλήματα και αυτή, με τους βιβλιοθηρικούς τρόπους, τον παραπλανητικό σύζυγό της και τις συναναστροφές της με Εβραίους διανοούμενους, έχει τεθεί υπό έλεγχο.
Η υποψία είναι ότι αντί να επιδιώκει εσωτερικές ανησυχίες, όπως η διδακτορική της διατριβή για την Αγάπη και τον Άγιο Αυγουστίνο, έχει ερευνήσει παράνομα τον αντισημιτισμό και εκμεταλλεύεται στοιχεία σε σιωνιστές συνεργάτες αλλού στην Ευρώπη. Το παίζει αέρινη και αθώα — τα μάτια της μπορεί να στράφηκαν στο περιστασιακό άρθρο εφημερίδας όταν έψαχνε για μια συνταγή — ενώ ο ανακριτής της, ένας αξιωματικός που μετατέθηκε πρόσφατα από τη δίωξη συμβατικών εγκλημάτων, προσπαθεί χωρίς αποτέλεσμα να βρει ρωγμές στην υπεράσπισή της.
Σε μια εποχή προτού τεθεί σε εφαρμογή η πλήρης φρίκη του προγράμματος του Χίτλερ, είναι ακόμα δυνατό να αποκαλυφθούν αντιφάσεις στην κρατική πολιτική: πλησιάζουν στο να συμφωνήσουν ότι οι Σιωνιστές και οι Ναζί μοιράζονται κοινό έδαφος στην πίστη σε ένα εβραϊκό κράτος, και μόνο η βιαστική οπισθοδρόμηση τους βγάζει από αυτό. Στο μεταξύ, ο ανακριτής βρίσκει πολλά να θαυμάσει στην κοσμοθεωρία της Άρεντ και, σε αντίθεση με το πρωτόκολλο της Γκεστάπο, κάνει ό,τι μπορεί για να τη βοηθήσει.
Δεδομένου ότι η Άρεντ έφυγε από τη Γερμανία και έκανε το όνομά της διεθνώς, δημοσιεύοντας το The Origins of Totalitarianism το 1951, η συνάντηση σηματοδοτεί μια σημαντική καμπή που θα μπορούσε εύκολα να ήταν το τέλος της. Δυστυχώς, το έργο έχει λίγη αίσθηση για το δραματικό. Μάλλον, είναι ένα παλιομοδίτικο μπρος-πίσω ανάμεσα σε μια υπεκφυγή Άρεντ και έναν περίεργο ανακριτή που παλεύει ντροπαλός της αντιπαράθεσης. Θα μπορούσε να μεταφερθεί απρόσκοπτα στο ραδιόφωνο.
Ακόμη χειρότερα, για ένα σόου που έχει ήδη προβληθεί στη Νέα Υόρκη, η παραγωγή της Ari Laura Kreith για το Luna Stage είναι περίεργα στριμωγμένη. Τα χέρια σταυρωμένα και κρατώντας ένα φλιτζάνι καφέ, η Ella Kaille είναι εγκλωβισμένη σωματικά ως Hannah, ενώ ο Brett Temple φαίνεται άβολα παράταιρος ως ο άδοντος ανακριτής της. Δημιουργεί μια διστακτική, αντιθεατρική παράσταση.
