Η ουκρανική ραπ είναι ένα προβληματικό παιδί, ο ταραχοποιός στο μουσικό οικογενειακό περιβάλλον της χώρας. Σαν ένα μοναχικό κάθαρμα που καλείται να ντυθεί κανονικά και να μιλάει λιγότερο στις οικογενειακές γιορτές, σπάνια προσκαλείται σε επίσημες τελετές. Το αναφέρουμε ιδιαίτερα όταν είναι απαραίτητο να τονίσουμε «το εξαιρετικό φάσμα των ειδών της ουκρανικής μουσικής», μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η παρουσία της γίνεται επίσημα παραδεκτή.
Γνώρισε άναρχη ανάπτυξη, με μια σύντομη περίοδο δημόσιας αναγνώρισης, στη συνέχεια μια μακρά παραμονή στη σκιά της Ρωσοφωνίας. Ακόμη και στη δεκαετία του 1990, που, όχι χωρίς λόγο, θεωρούνταν περίοδος άνθησης για την ουκρανική ποπ, το ραπ παρέμεινε ένα εξειδικευμένο, εξωτικό φαινόμενο.
Εκείνη την εποχή, η ουκρανική μουσική έκανε ειδήσεις σε όλη τη χώρα – ο κόσμος άκουγε την Iryna Bilyk [une autrice-interprète qui chantait alors en russe et en ukrainien]Scriabine [un groupe de rock ukrainophone] ou Akva Vita [un groupe de dance ukrainophone] – y περιλαμβάνει à Donetsk [dans le Donbass russophone, une ville aujourd'hui occupée par la Russie] και Sébastopol [sur la presqu'île de Crimée, annexée par Moscou en 2014].
Ταυτόχρονα, οι θαυμαστές της ραπ στράφηκαν συχνά σε ρωσικές παραγωγές
